புத்தரும் நானும்

புத்தரும் நானும்
அனுபவப்புனைவு

சிறுகதைத்தொகுப்பு

சிறுகதைத்தொகுப்பு
திறனாய்வு

கள்ளி

கள்ளி
கதை

கவிதை

கவிதை
ஆங்கிலம்

பயணக்குறிப்புகள் - 11 (Peru)

Wednesday, December 30, 2015

இசை முழங்கிய இரவு
-Ollantaytambo, Peru -

நான் அந்த நகரில் சில இரவுகள் தங்குவதெற்கெனத் தேர்ந்தெடுத்ததே அது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நாகரிகமொன்றின் முக்கியமான இடம் என்பதால் மட்டுமன்று. மலைகளால் சூழ்ந்த அந்தச் சிறுநகர் மிக அமைதியானதென்று கேள்விப்பட்டதாலே, அங்கே மூன்று இரவுகள் தங்குவதற்குத் தீர்மானித்திருந்தேன்.
தெருக்கள் கூட இன்றும் கற்களால் நிரவப்பட்ட (cobblestone) பாதைகளாகவே இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு வீட்டினதும் உட்புறங்கள் மாற்றமடைந்துவிட்டாலும், நான் தங்கி நின்ற வீட்டுச் சுவர் உட்பட எல்லாமே நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் கற்கள் கொண்டு கட்டப்பட்ட மதில்களாகவே இருக்கின்றன. என்ன, அன்றைய காலத்தில் மதில்களினூடு வெளியே பார்க்க யன்னல்களாய் இருந்தவை எல்லாம் இன்று அடைக்கப்பட்டிருந்தது மட்டுமே சிறு மாற்றம். தெருக்கள் என்றவுடன் நீங்கள் பெரிதாகக் கற்பனை செய்துவிடக்கூடாது. நான்குபேர் சமாந்தரமாக நடந்துபோகக்கூடிய அளவுக்கு மட்டுமே அகலமுடியவை அவை.
இந்நகரிலும் எல்லா நகர்களுக்கும் இருக்கக்கூடிய முக்கிய அரங்கும் அதை நான்குபுறமும் (நாற்சார் வீடுகளைப் போல) சுற்றிச் செல்கின்ற தெருக்களும் இருக்கின்றன. நான் போயிருந்த இரண்டாம் நாளில் நகரின் வருடாந்தக் கொண்டாடம் களைகட்டத்தொடங்கியது, எனக்கு தற்செயலான ஒரு விடயம்.
முதல்நாளிலேயே அரங்கிலும் அதன் முன்றலிலும் ஒத்திகைகள், உணவுக்கடைகள் என ஒரே உற்சாகம். எல்லாமே பூர்வீகக் குடிகளின் நடனங்கள். புல்லாங்குழலினதும் மெல்லிய பறையிசைப்பினதும் பின்னணி மனதை எங்கெங்கோ அலைக்கழிக்கத் தொடங்கின. ஒத்திகையில் ஆடத்தொங்கிய பெண்களுக்கு ரீமா சென், நயந்தரா, த்ரிஷா எனப் பெயரிட்டபடி அவர்களை விழிகளால் பின் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தேன். இடையிடையே வாழ்வில் என்னை அலைக்கழித்த பெண்களின் பெயரையும் சூட்டி மகிழ்ந்தபடி இருந்தாலும், இன்று உலகம் சுருங்கி அவர்களோ அவர்களோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களோ வாசித்துவிட்டால் என்னாவது என்ற அச்சங் காரணமாய் அவர்களின் பெயரை இங்கே தவிர்த்துக் கொள்கின்றேன்.
அடுத்த இருநாட்களும் பகலிலிருந்து விடிய விடிய கொண்டாட்டமாய் அந்த நகர் குதூகலித்துக்கொண்டிருந்தது. பகலில் அணிவகுப்புக்களும் ஆடல்களும், இரவில் இசையும் போதையுமாய் நகர் மிதக்கத் தொடங்கியது. இசை அதிர அதிர மது எங்கும் பெருகிக்கொண்டிருந்தது. மதுவை பெட்டிகளில் வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தவர்களே கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாய் மாறி தாங்கள் விற்கக்கொண்டுவந்த மதுவைப் பகிர்ந்து அருந்தத் தொடங்கினார்கள்.
மது அருந்ததுதல் என்பது நமக்குத் தெரிந்தவர்களுடன் உற்சாகமாய்க் கொண்டாடுதல் அல்லவா? மதுப்போத்தல்களை வாங்கி நடுவில் வைத்துவிட்டு வட்டமாய் இருந்து கதைப்பதும் ஆடுவதுமே அவர்களின் கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதி.
கொண்டாட்டத்தின்போது எவரையும் வட்டத்திலிருந்து வெளியே விட்டுவிடக்கூடாது என்பது எவ்வளவு அழகான விடயம். அவ்வாறு நடுவில் பெரும் மதுக்குவளைகளை வைக்க இடமில்லாதபோது அந்த வட்டத்தில் ஒருவரிடம் பெரும் மதுக்குவளைகள் கொடுக்கப்படும், அவர் வட்டத்திற்குள் நிற்பவர்களின் கிண்ணங்களில் மதுவை நிரப்புக்கொடுத்தபடி இருப்பார்.

துப்போத்தல் ஒன்றை வாங்கிய சிறுகுவளையில் நிரப்பி அருந்தியபடி இசையை இரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு கூட்டம் என்னை தங்களின் வட்டத்தில் இணைத்துக்கொண்டது. அவர்கள் மதுவை விற்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள். ஒரு வயதுமுதிர்ந்த மூதாட்டி தன்னோடு ஆடக்கேட்டார். ஆடினேன். பின்னர் அந்த வட்டத்தில் நிற்பவர்களுக்கு மதுவை நிரப்பும் ஒரு முக்கிய தகுதியையும் அந்த மூதாட்டியும் மற்றப் பெண்களும் தந்தனர்.
அதுவல்ல குறிப்பிடவேண்டியது. நிரப்பும் குவளைகளை அவர்கள் அருந்தி முடித்த வேகம். ஒவ்வொருமுறையும் குடித்துமுடித்துவிட்டு புறங்கையில் குவளையை தலைகீழாக வைத்துக் காண்பிப்பார்கள். அவர்கள் அருந்திமுடித்துவிடும் வேகத்திற்கு நானும் குடித்தாகவேண்டும் என்பது அவர்களின் அன்பு நிபந்தனை. அவ்வாறு முடியாதவிடத்தில் அவர்கள் அடுத்த குவளையை நிரப்பமாட்டார்கள். நான் முடிப்பதற்காய்க் காத்திருப்பார்கள். இந்த வேகத்தில் போனால் நான் தரையில் நிற்கமுடியாது; நிலவில் தான் மிதக்கவேண்டும் என்று எடுத்துச் சொல்லவும் மொழி நமக்கிடையில் தடங்கலாய் இருந்தது.
அருந்துவதற்கும், நிரப்புவதற்கும் கையில் பெரும்/சிறு குவளைகளுடன் நிலை தடுமாறிக்கொண்டிருக்கையில், ஒரு பெண் ஆட வரும்படி நம் வட்டத்திற்கு வெளியிலிருந்து அழைத்தார். கையில் இருக்கும் பெரும் குவளைகளுடன் ஆட முடியாதென சைகையால் அவருக்குத் தெரிவித்தேன். பெரும் குவளையை வட்டத்தில் இருக்கும் வேறு எவரிடமாவது கொடுத்துவிட்டு வரச் சொன்னார். இதற்கிடையில் நம் வட்டத்திலிருந்து மூதாட்டி உற்சாகமாக என்னை இழுத்து மீண்டும் ஆடத்தொடங்கினார். மேய்ச்சலிலிருந்து வழி நழுவிப்போகும் ஆட்டுக்குட்டிகளை மேய்ப்பர்கள் அவ்வளவு எளிதில் விடமாட்டார்கள் அல்லவா? அந்த மூதாட்டி மேய்ப்பர்களில் ஒருவர். நானொரு ஆட்டுக்குட்டியெனச் சொல்லவும் வேண்டுமா?

ட்டத்திலிருந்து வெளியே நின்று அந்தப் பெண் இன்னும் அழைத்துக்கொண்டே இருந்தார். ஆனால் மேய்ப்பர் வட்டத்திலிருந்து ஆட்டுக்குட்டி நழுவிப்போய்விடக் கூடாதென்பதிலேயே கவனமாக இருந்தார். ஆனால் ஆட்டுக்குட்டியோ சரியோ தவறோ ஒருபோதும் வட்டத்திற்குள் எப்போதும் தங்கிவிட விரும்புவதில்லை. அதற்கு வழி தவறிப்போவதும், மனங்குலைந்து போவதும் புதியதல்ல. எதையெதையோ பெறுவதற்காய் எதையெதையோ எல்லாம் இழக்கவேண்டும் என்பதையும் அது நன்கறியும். ஒருகட்டத்தில் ஆட்டுக்குட்டிகளை மேய்ப்பவர் இன்னொரு உலகில் சஞ்சரிக்கத் தொடங்கியபோது வட்டத்தை விட்டு தானாகவே இந்தக்குட்டி வழி தவறிப்போனது.
அது இன்னொரு இளமையான ஆட்டுடன் அழகான ஒரு உலகை ஆட்டத்தினூடு கண்டுகொள்ளத் தொடங்கியது. ஆட்டமும் ஆடுபவரும் ஒன்றாகப் போகும்போது ஆட்ட அசைவுகளுக்கு எந்த மதிப்பும் இருப்பதுமில்லை. மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்டுக்குட்டி சுழலத்தொடங்கியது. பாடல் வரிகளுக்கு அர்த்தம் தெரியாதபோதும் எதிரே ஆடிக்கொண்டிருந்த ஆட்டின் வாயசைவில் தனக்கான ஒரு பாடலை இந்த ஆட்டுக்குட்டி உருவாக்கியபடி இருந்தது.
அப் பெருங்கூட்டத்தின் தனியனாகவும், சில சமயம் பெருங்கூட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் தன்னை உணர்ந்து கொள்ளவும் தொடங்கியது. பறவைகள் விதைப்பதுமில்லை அறுப்பதுமில்லை என்பதுமாதிரி, இந்த இடத்தில் தான் எதுவுமேயில்லை, எவராகவும் முகமூடியை அணியவோ அல்லது எந்தச் சுவடை விட்டுச்செல்வேனோ எனக் கவலைப்படவேண்டியதில்லை என்கின்ற பெரும் நிம்மதியையும் உணர்ந்து கொண்டது.
இறுதியில் இந்தப் பெருங்கூட்டத்தில் தன்னையும் ஒருவனாய் மதித்து, நடனமாட அழைத்தற்கு ஆட்டுக்குட்டி நன்றியுடன் அந்தப் பெண்ணை அணைத்து நன்றி சொல்லியது. இந்த நள்ளிரவு இப்படி அழகாகவும் மிருதாகவும் இருக்குமென பகலில் கூட எந்த சமிக்ஞையையும் தெரியவில்லையே என தற்செயலாய் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட நாளை நினைத்து ஆட்டுக்குட்டி அதிசயித்துக்கொண்டது.
தன் தங்குமிட அறை நோக்கி cobbles நிறைந்த சிறுதெருவால் நடந்துபோய்க்கொண்டிருந்தபோது உண்மையிலே நிலவில் மிதப்பது போலவே தன்னை ஆட்டுக்குட்டி உருவகித்துக்கொண்டது. தலையை முட்டும் கூரை அறையில் தன்னுடலை கிடத்தியபோதும் இசை யன்னலினூடாக அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது;
முகம் முழுதும் மலர்ந்து, அணைத்து வழியனுப்பிய அந்த இளைய ஆட்டின் விழிகள் மிதந்தபடியே இருந்தது இந்த ஆட்டுகுட்டியின் மனம் முழுதும்.

வேப்பம்பூ குறிப்புகள்

Tuesday, December 29, 2015

Road Song

சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்த கதையொன்றைப் பின் தொடர்ந்து செல்கின்ற குறும்படம், Road Song . திருவண்ணாமலைக் கோயிலில் தேவாரம் பாடிக்கொண்டிருந்த ஒருவர் பழனிக்கு முருகனை வழிபடச் செல்கின்றார். அங்கே சாப்பிடும் பப்பாசியின் உருசியில் மயங்கி, அந்த பப்பாசி மரத்தின் வகையைத் தேடி பல்வேறு இடங்களுக்குப் பயணிக்கின்றார். இறுதியில் கேரளாவில் கடற்கரையோரத்தில் அந்த பப்பாசி வகையைக் கண்டுகொள்ளும்போது மகிழ்ச்சியில் பாடுகின்றார். அவ்வாறு அற்புதமாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தவரை அந்தக் கடற்கரையோரம் வந்த போர்த்துக்கேயர் தங்கள் கப்பலில் ஏற்றிச் செல்கின்றனர். அவ்வாறு வலுக்கட்டாயமாக ஏற்றப்பட்ட இந்தத் தமிழர் ஸ்பெயினில் ஒரு கிராமத்தில் வாழ்நாள் முழுதும் பாடி இறுதியில் அங்கே இறந்தார், புதைக்கப்பட்டார் என்கின்ற ஒரு ஜதீகக் கதை இப்போதும் ஸ்பெயினில் இருப்பதாய்ச் சொல்லப்படுகின்றது. இந்தக் கதையைப் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் தொடருவதே இத்திரைப்படம்.

இத்திரைப்படத்தை இயக்கியது பினு பாஸ்கர். நண்பர் அய்யனாரின் பங்களிப்பும் இதில் இருக்கின்றது. அய்யனாரின் ஊடாக இத்திரைப்படத்தில் தயாரிப்பாள (கனடாவிலிருக்கும்) நண்பரினூடாக எனக்கு இந்த படம் வெளிவந்த காலத்தில் கிடைத்துமிருந்தது. நாங்கள் அப்போது 'சுடருள் இருள்' நிகழ்வை நடத்திக்கொண்டிருந்ததால், அந்த நண்பர் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு தொலைவிலிருந்து என் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து இப்படத்தைத் தந்திருந்தார். அடுத்து வரும் நிகழ்வில் இதைத் திரையிடுவதாகவும் அவருக்கு உறுதியளித்துமிருந்தேன். அவரும் தானும் நிகழ்வில் வந்து பங்குபெறுவதாய்க் கூறுயுமிருந்தார். தொடர்ச்சியாக 'சுடருள் இருளை' நிகழ்த்தமுடியாது நாளாந்த வாழ்க்கையிற்குள் சிக்கித் தவிர்த்தபோது இத்திரைப்படத்தை திரையிட முடியாதும், இடையில் நண்பரொருவரிடம் பார்க்கக் கொடுத்து அது திரும்பி வராமலும் போய்விட்டது.

இப்போது இத்திரைப்படத்தை இன்னொருமுறை பார்க்கும்போது அந்த ஜதீகக்கதையினூடாக ஸ்பெயினில் கிராமங்களிலிருக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை அவர்களின் நாட்டாரியல் இசை என பலவற்றினூடாக இத்திரைப்படம் பயணிப்பதாய்த் தோன்றுகின்றது. அன்றைய காலத்தைப் போலவல்லாது இயற்கையின் மீது அளப்பெரிய காதல் வந்துள்ள இன்றைய காலத்தில் அன்று பார்த்ததை விட இப்படம் இன்னும் என்னைக் கவர்கின்றது.

ஒரு விடயத்தைத் தேடிப்போகும்போது அது நிச்சயம் கிடைக்கவேண்டும் என்றில்லை. சிலவேளைகளில் அதன் பொருட்டு நிகழ்த்தும் தேடல்/பயணம் நமக்குள் நாமறியாத வேறு பல திறப்புக்களைச் செய்யக்கூடும். நிதானமும் அமைதியும் கைகூடும்வேளையில் இக்குறும்படத்தின் ஒளிப்பதிவும், இசையும், இவற்றோடு உடன்வரும் தேடலும் உங்களுக்கும் என்னைப் போல நெருக்கமாகக் கூடும்.

Chekele

இசை கொண்டாட்டமானதுதான், அதற்குள் ஒரு வரலாறு இருப்பதும், கடந்தகாலத்தில் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் ஒரு பாடலினூடாக நினைவுகூரப்படுவது என்பதும் இன்னும் அழகானதுதானல்லவா? Chekele என்கின்ற இப்பாடல் ஒரு பழைய வரலாற்றைச் சொல்கின்றது. வறுமையினாலும், சாதியமைப்பினாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் கதை இப்பாடலினூடாக வெளிவருகின்றது. 

தோட்டங்களில் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு வேலை செய்து, விளைச்சலின் பெரும்பகுதியை நிலச்சுவாந்தர்களுக்கு உரிய நேரத்துக்கொடுக்கவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தத்திற்குப் பயந்து சாத்தன் மற்றும் நீலி இருவரும் காட்டிற்குள் ஓடித் தப்புகின்றனர். அங்கே அவர்கள் தம் காதலைக் கண்டு கொண்டு வாழ்வை இனிதாக வாழ்ந்தனர் என்பது இப்பாடலின் பின்னாலிருக்கும் ஒரு கதை.

நாட்டார் பாடல் என்பதால் இதற்கு பல்வேறு வகையான இசை வகைமைகளும் இருப்பதும் தவிர்க்கமுடியாது. செவ்வியல் இசையிலிருக்கும் பாடலை Hard Rock ல் கேட்பதும் வித்தியாசமானதுதான். கொண்டாட்டமான இசையோடு,, மறைக்கப்பட்ட அல்லது எல்லோரும் கேட்க மனம் அவ்வளவு இசையாத ஒரு கதையும் கலக்கும்போது இசைக்கும் ஓர் அரசியல் வந்துவிடுகின்றது.



Joy

David Russellன், 'Silver Linings Playbook', 'American Hustle', 'Fighter' போன்ற படங்கள் எனக்குப் பிடித்தமானவை. அதிலும் 'Silver Linings Playbook', 'American Hustle' போன்றவற்றைப் பார்த்தே ஜெனிபர் லோரன்ஸின் தீவிர இரசிகனாவன். 'Joy' முற்றுமுழுதாக ஜெனிபர் லோரன்ஸின் படம். ஒரு பெண் தன் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைத் தத்தளிப்புக்களோடு தான் விரும்பிய ஓரிடத்தை அடைகின்ற முயற்சியே இப்படம். ஏதோ ஒன்று குறைந்ததாய் அல்லது தவறவிடப்பட்டதாய் உணர்ந்த திரைப்படம் என்கின்றபோதும் நம் வாழ்வே அப்படியே கழிந்துகொண்டிருப்பதால் இதில் பெரிதாகக் குறையேதுமில்லை.

கூட வந்த நண்பர் தன் அனுபவங்களுக்கு அருகில் வரும் ஒரு திரைப்படம் என்று நினைவுகூர்ந்தார். முற்றுமுழுதான வெள்ளையின மக்களுக்கு மத்தியில் ஒரு தொழில் தொடங்கியபோது சந்தித்த நெருக்கடிகள் அவருக்கு நினைவு வந்திருக்கலாம். கிறிஸ்மஸ் இரவாயினும் படம் வெளிவருமன்றே இந்தப் படத்தைப் பார்க்கத் தேர்ந்தெடுத்ததே ஜெனிபர் லோரன்ஸிற்காக மட்டுமே.  இந்த வயதிலேயே என்னமாய் நடிக்கிறார் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவரை வியந்து பார்த்தபடியிருக்கின்றேன்.

அலையும் நினைவுகள்

Saturday, December 19, 2015

நேற்று எலிஸபெத் தனது நண்பர் ரிச்சர்ட் பற்றிப் பகிர்ந்திருந்தார். Eat, Pray, Love நூலை வாசித்ததவர்களுக்கு ரிச்சர்ட்டை எலிஸபெத் இந்தியாவிலுள்ள ஆச்சிரமத்தில் சந்திப்பது பற்றிய பகுதிகள் நினைவிருக்கக் கூடும். எலிஸபெத்தின் கடந்தகாலத்தில் உறைந்துவிட்ட மனதை ரிச்சர்ட்டே சற்று அதட்டிக் கதைத்து நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டுவருவார். பிறகான காலத்தில் எலிஸபெத்தும் ரிச்சர்ட்டும் அமெரிக்காவில் மீண்டும் சந்திக்கின்றனர். அப்போது அவர்கள் கிராமப்புறமாய்க் காரில் போகும்போது, சனநடமாட்டமற்ற ஒரு வீட்டை உடைத்து உள் நுழைகின்றனர். எலிஸபெத் 2ம் மாடியிற்குப் போவதற்கான ஏணியைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்க, ரிச்சர்ட் வீட்டிற்குள் நுழைந்து ஒவ்வொரு யன்னலினூடாகவும் குழந்தை போல மகிழ்ச்சியாக எட்டிப் பார்த்தார் என -இப்போது இறந்துவிட்ட- ரிச்சர்ட்டை எலிஸபெத் நினைவுகூர்கின்றார்.

இதேமாதிரி வீடுகளிற்குள் களவாக நுழைந்து பார்ப்பதை கொண்டாட்டமானதாய் ஒரு திரைப்படத்தில் (பெயர் மறந்துவிட்டது) பார்த்தது நினைவுக்கு வருகின்றது. ஒரு ஆணும் பெண்ணும் தற்செயலாய் எங்கோ ஓரிடத்தில் சந்தித்து நட்பாகின்றனர். பின்னர் இருவரும் வெவ்வேறு நகர்களுக்கு road trip செல்கின்றனர். ஒவ்வொரு புதிய நகரிலும் காணும் ஒரு குடும்பத்தைத் தெரிவுசெய்து, அவர்கள் வசிக்கும் வீடுகளை நோட்டம் விட்டு, பிறகு அந்தந்தக் குடும்பங்கள் வெளியே போகும்போது வீடுகளை நுட்பமாய் உடைத்து உள்நுழைவார்கள். அங்கேயே பல்வேறு தோற்றங்களுடன் வேடமிட்டு கலவியும் செய்கின்றனர் . ஓரிருமுறை வீட்டின் சொந்தக்காரர்கள் திரும்பிவர அரைகுறையில் எல்லாவற்றையும் போட்டுவிட்டு ஓடித்தப்புவார்கள். அதிலொரு காட்சியில் முதிய தம்பதிகள் திரும்பிவர இவர்கள் அரைநிர்வாணமாய் நிற்கும் காட்சியைப் பார்த்து அவர்கள் திடுக்கிடுவதை இப்போதும் நினைத்தாலும் சிரிப்பை வரவழைக்கக்கூடியது.

ருகி முரகாமியின் புதிய கதையான Scheherazade ல் இப்படி வீடுடைத்து உள்ளே நுழையும் கள்ளப் பழக்கம் பற்றியே அதிகம் விபரிக்கப்படுகின்றது. தன் பதின்மங்களில் ஒரு இளைஞன் மீது காதல்கொண்டு Scheherazade அவனது வீடு எப்படியிருக்குமென ஒருநாள் பாடசாலை நேரத்தில் அவன் வீட்டிற்குள் அத்துமீறி நுழைகின்றார். அவ்வாறு நுழைந்து வெளியே வரும்போது ஏதாவது ஒருபொருளை அந்தப் பையனின் நினைவாக ஒவ்வொருமுறையும் எடுத்தும் கொண்டுவருவார். ஒருகட்டத்தில் அப்படி வீட்டிற்குள் அத்துமீறி நுழைவது இவருக்கு நிறுத்தவே முடியாத விளையாட்டாய் ஆகிவிடும். அதேசமயம் தான் அந்தப் பையனின் வீட்டுக்குள் நுழைவதை அவன் அறியவேண்டும் என்பதற்காய் சில பொருட்களை நுட்பமாய் விட்டுவிட்டும் வருவார். ஒருகட்டத்தில் தான் இப்படி அத்துமீறி நுழைவது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு பொலிஸால் மாட்டவேண்டிவருமோ என்ற பயமும் Scheherazadeற்கு வருகின்றது. இந்த தொடர்ச்சியான நிகழ்வு எப்படி பின்னர் நிறுத்தப்படுகிறது என்பதை முரகாமி சுவாரசியமாகச் சொல்லியிருப்பார்.

இதேபோன்றுதானோ உலகில் செல்வந்தர்களாகவும்/செல்வாக்கு உள்ளவர்களாகவும் இருப்பவர்கள் சிலவேளைகளில் கடைகளில் பொருட்களைத் திருடச்செய்வதை அறியும்போது நினைப்பதுண்டு. பெறுமதியான எந்தப் பொருட்களை வாங்க பணமிருந்தும் ஏன் மிகச்சாதாரண பொருட்களை திருடுகிறார்கள், பிறகு பிடிபடுகின்றார்கள் என்று யோசிப்பதுண்டு. அது ஒரு குறுகுறுப்பான அவ்வளவு எளிதில் நிறுத்தமுடியாத செயல் போலும். அது ஒருவகையான "வியாதி' எனச் சொல்பவர்களும் உண்டு.

ஒரே ஒழுங்கில் எல்லாவற்றையும் வாழ விரும்புவர்களுக்கோ அல்லது சட்டம்/ஒழுக்கத்திற்குக் கட்டுப்படுபவர்களுக்கோ இவ்வாறான விடயங்களை அவ்வளவு எளிதாக விளங்கிக்கொள்ளவும் முடியாது.

(Oct, 2014)

வீடு by Warsan Shire

Sunday, December 13, 2015

-தமிழாக்கம்: டிசே தமிழன்

வீடு சுறாவின் வாயாக ஆகாதவரை
வீட்டைவிட்டு எவரும் வெளியேறுவதில்லை
முழுநகரும் ஓடிக்கொண்டிருப்பதைக் காணும்போதே
நீங்கள் நாட்டெல்லையை நோக்கி ஓடுவீர்கள்
உனது அயலவர்கள் உங்களை விட வேகமாக ஓடுகின்றனர்
அவர்களின் மூச்சில் இரத்தவெடில் அடிக்கிறது.
பழைய ரின் தொழிற்சாலையின் பின் கிறக்கமாய் முத்தமிட்ட
உங்களோடு பள்ளிக்கு வந்த பையன்
இப்போது தன்னைவிட உயரமான துவக்கை காவிக்கொண்டிருக்கின்றான்;
வீடு உங்களைத் தங்க அனுமதிக்காத போதே
நீங்கள் வீட்டைவிட்டு அகல்கின்றீர்கள்.
நெருப்பு காலின் கீழும்
சூடான இரத்தம் வயிற்றிலுமென
வீடு உங்களைத் துரத்தாதபோது
எவரும் வீட்டினிலிருந்து நீங்குவதில்லை.
கூர்மையான கத்தி உங்கள் கழுத்தை பயமுறுத்தாவரை
இப்படி நிகழுமென நீங்களொருபோதும் நினைத்ததுமில்லை.
உங்கள் கீதத்தை உங்களது மூச்சுக்கடியில் காவியபடி
விமானநிலைய கழிவறைகளில் உங்கள் பாஸ்போர்ட்டைப் பக்கம் பக்கமாய் அழுதபடி கிழித்து
நீங்கள் இனி என்றுமே திரும்பிப் போவதில்லையென உறுதிப்படுத்துகின்றீர்கள்.
நீங்கள் விளங்கிக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்
எவரும் கடல், நிலத்தைவிட பாதுகாப்பென்று உணராதவரை
தங்கள் குழந்தைகளைப் படகுகளில் ஏற்றுவதில்லை
ரெயின்களுக்கு அடியினுள் பதுங்கியபடி
எந்த ஒருவரும் தங்கள் பாதங்களை எரித்துக்கொள்வதில்லை
டிரக்குகளின் வயிற்றுக்குள் இரவையும் பகலையும் கழித்தபடி
பத்திரிகைகளை சாப்பிட்டபடி
மைல்கள் கடப்பது பயணம் என்பதைவிட
வேறொரு அர்த்தம் தராதவரை
எந்த ஒருவரும் இப்படிப் பயணிப்பதில்லை;
எவரும் பாதுகாப்பு வேலிகளுக்குள் தவழ்வதுமில்லை
எவரும் அடிவாங்க விரும்புவதுமில்லை.
எவரும் அகதி முகாங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை
அல்லது உடல் நோகும்வரை உடல் பரிசோதனையை விரும்புவதில்லை
அல்லது சிறை.
எரிந்துகொண்டிருக்கும் நகரொன்றைவிட
சிறை பாதுகாப்பானது
எனெனில்
உங்கள் தந்தையைப் போலத் தோன்றும்
இரவு சிறைக்காவலர்
டிறக் வண்டி நிரம்பிய ஆண்களை விட பாதுகாப்பானவர்
யாரும் உங்களை அங்கிருந்து அகற்றிவிட முடியாது
யாரும் உதைக்க முடியாது
யாருடைய தோலும் அவ்வளவு தடிப்பாக இருக்காது.
நாடு திரும்புங்கள் கறுப்பர்களே
அகதிகளே
ஊத்தை குடிவரவாளர்களே
தஞ்சம் கோரியவர்களே
எங்கள் நாட்டை உறிஞ்சாதீர்கள்.
கைகளை வெளியே விட்ட கறுப்பர்கள்
கெட்ட வாசமுடையவர்கள்
நாகரீகந் தெரியாதவர்கள்
தங்கள் நாட்டைக் கெடுத்தது காணாதென்று
நம் நாட்டையும் சிதைக்க வந்திருக்கின்றார்கள்
என்ன மாதிரியான வார்த்தைகள்
கேவலமான பார்வைகள்
முதுகின் பின் கரைகின்றன
சிலவேளைகளில் அது
விலா எலும்புகள் முறிக்கப்பட்டதை விட
இதமாக இருக்கிறது
அல்லது இந்த வார்த்தைகள்
பதினான்கு ஆண்கள்
உங்கள் கால்களுக்கிடையில் இருந்ததை விட
மென்மையாக இருக்கிறது
அல்லது
இந்த நிந்தனை
சிதைவுகளை விட
எலும்புகளை விட
துண்டு துண்டாக்கப்பட்ட குழந்தையொன்றின் உடலைவிட
விழுங்குவதற்கு எளிதாக இருக்கிறது
நான் வீடுநோக்கி போகவிரும்புகிறேன்
ஆனால் வீடென்பது
சுறாவின் வாயைப் போன்றது
துப்பாக்கியின் உருளையைப் போன்றது.
கடற்கரையை நோக்கித் துரத்தாதவரை
வீட்டை விட்டு எவரும்வெளிக்கிடுவதுமில்லை.
மேலும் ஆடைகளை விட்டுவிட்டு
பாலைவனத்திற்குள்ளால் தவண்டபடி
சமுத்திரங்களுக்குள் தத்தளித்தபடி
விரைவாக ஓடும்படி வீடு சொன்னது;
மூழ்குதல்
காப்பாற்றுதல்
பட்டினியோடு இருத்தல்
மன்றாடுதல்
கெளரவத்தை இழத்தல்
எல்லாவற்றையும் விட நீங்கள் உயிரோடு இருத்தல் அவசியம்
பிசுபிசுப்பான ஒரு குரல் காதிற்குள்
போ!
என்னை விட்டு ஓடு!
நான் என்ன ஆகுவேன் எனத் தெரியாது
ஆனால் வேறெந்த இடமும்
என்னை விடப் பாதுகாப்பானது !
எனச் சொல்லும்வரை
எவரும் வீட்டை விட்டு நீங்குவதில்லை.